Свету. ми тежат.



Некогаш си ги колнев очиве… некогаш си ги колнев чуствата… најчесто се колнев себе си… што научив да ги гледам, да ги чуствувам туѓите животи како свои, што им дозволив да ми дишат низ нив во своите светови, а јас молчам.
***
ми тежат сите приказни што ги видов… сите среќи и несреќи што си ги кријат во очите… сите лаги што си ги зборат додека постојат во мигот… и штом мигот изчезне изчезнуваат и тие самите… испаруваат… тешко ми е да дишам во магла, тешко ми е да дишам…тешко ми е што ме има во нивниот свет, ме дочекаа со насмевка, си заминав со сета нивна тага….

***
тој ја најде својата среќа во него, но Тој дали се пронајде себе си… тој, едниот толку мал, другиот сосема недолжно голем… двајцата посакувани…жените им легнуваа пред нозе, а тие си ги љубеа своите стапала како фетиш и израз на понизност…тој и Тој имаа израз на филмски недоживеани ликови во чии карактери живееше таа…
***
свету те молам олесни се од мојата тежина…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s