Двајца преживеани…

Да можам да си го чујам гласот, секој пат, одново кога си го заривам ножот во гради, читајќи. Тогаш секој пат одново си го убивам срцето. И секој пат одново, тоа продолжува да чука уште посилно од претходниот. Некогаш како да ми се насмевнува и како да ми вели: „Преживеав уште една смрт на сцена. Уште една смрт пред сите… Мене е тешко да ме убиеш! Само вистинските убијци, знаат да ја убијат љубовта, (за миг), но не и мене…“. Сега си го слушам гласот како ехо..низ сеќавање. Секој напишан. Секој прочитан. Збор. Некои лица низ магла. Отчукувања. Забрзувања. Гласовни треперења, по некоја згрешена буква. Двајца преживеани. Јас и моето срце, кое набрзо…повторно ќе го убивам на сцена.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s