Сé уште не е доцна

Ќе исчезнеме како прашина одвеана низ времето. Ќе се болиме, додека времето не ни ги уништи и најмалите нервни клетки, па ќе заборавиме. Можеби и ќе се мразиме. Тоа е и онака составен дел од процесот на заздравување. И тоа ќе помине… И што сега? – ќе си го поставиме прашањето, навидум без одговор. Одговорот толку едноставен, но егото претешко да ја соџвака помислата на еден телефонски повик, едно „Здраво, како си? Што се прае?“. Толку мало, но толку значајно внимание од оној кој некогаш ги црташе насмевките на лицево, дури и кога солзите навираа на нив. Со тебе се смеев и со солзи. Помислив, човек меѓу глутницата волци. Повеќе не знам…

Ти одлучи кој ќе бидеш и во што ќе се претвориш…

Suddenly the sun comes up again
There’s a new beginning
When we pass the end
Finally I know and that’s for sure
I don’t look back in anger anymore

When love kills love
Will someone rescue me
When love kills love
It’s cutting through so deep

When love kills love
Will someone set me free
When love kills love
It’s cutting through so deep
How can we choose
When all we lose
Is all we have

We run away
From all the pain

Еverything that kills me, makes me feel alive!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s