Офелија

(моноврисок)

Oфелија те молам придржи ме за рака и при оваа моја смрт! Те молам не напуштај ме, и онака сите си заминауваат кога ќе натежне денов… Офелија! Денови како овој има секој втор ден… Не знам како успевам да се исправам при секое утро, да станам од креветот и да го проживеам денот… Некако успевам да станам со ентузијазам дека денов ветува подобар распоред од вчера, ама знаеш кратко трае… Вајда е до хормоните, како си опаѓа нивото така и мене ми опаѓа и желбата и расположението… Најчесто молчам… Така комуницирам со луѓето. Со молчење. Молчешкум им ги одобрувам или прекорувам постапките. Не сакам да навлегувам во безцелни долгометражни објаснувања на нешта за кои сметам дека ни јас не сум компетентна да коментирам… Тивко ми е. Си ја сакам тишината…тогаш не ми се мешате во мисли. Но, Офелија тука ли си?! Ми требаш. Ах… си требам и сама на себе си, ама се изгубив… Си дозволив премногу, си подарив слобода и си ја заробив душата… Офелија, зашто сите се враќаат кога имаш некого во животот? Кога ќе си ги скоцкаш сите коцки ќе дојде некој од минатото да ти ја растури куќарката среќа и љубов… Зашто?! Зашто додека срцето ми чука за тебе, секогаш бегаш од мене?! Зарем не постои едноставен одговор на нештото налик љубов… И зашто не му дозволуваш да се роди, да се развие, да постои, да потрае?! Зошто Офелија, сите љубови се осудени на болка… Не ми одговарај, никој нема одговор на тоа прашање… само вака лутање низ времето, времето кога ги љубев усните… Твоите, моите… усните на смртта… Офелија, знаеш, лесно се умира за љубов… доволна е само мала искра надеж да си… да си ги пресечеш вените. Но кога ќе сечеш, сечи еднаш. Не оставај простор за други шанси, за други животи, Офелија… Не вредат… Не вреди ниедна одложена смрт за страдањето низ кое ќе минуваш додека јас си гризам од моето колаче… Го сечам на четири дела, за да остане нешто и за другите… И кога немав ништо, ништото го делев со непознати луѓе… Го делев за да помалку остане за мене, а тие со насмевка на лицето го земаа како да си им подарил злато… Ах Офелија, не знаеш ти ништо, што поминало низ овие мозочни келии… Некогаш ни јас не знам… Знам само дека одново умирам за љубов, умирам за љубов која знам дека ја чувствуваш, а никој никаде не успеал да ја признае во вистинскиот момент. Не плаши се, не јадам луѓе. Но, не играј си со моите демони. Тие гризат. Не ги разбираш доволно, Офелија. Никој не разбира, само се обидуваш да го извлечеш најдоброто за себе… Од себе, за себе. Ти. Ништо поразлична од него. Но, знаеш Офелија… дојде денот кога се врати. И тој. И ти. И јас. Сите се вративме кон своите незавршени нешта. Сите дојдовме на едно место. Јас му ја треснав вратата, ти ја затворив и тебе. Не можам повеќе да ти дозволам да ме повредуваш со своето присутно отсуство Офлелија… Дозволи ми само да умрам на твоите дланки. Оваа смрт не е ниту прва, ниту последна. Офелија, тука си? Стави ми ја дланката на срцето и почувствувај како згаснува…

***

Офелија. Офелија не е личност. Офелија не е човек. Офелија е само име. Офелија се вика една мајка. Офелија е ковчег. Фотографија со име кое одѕвонува во мислите. Офелија, мешавина од луѓе кои сакат да ти бидат. Офелија, женски род, тајна. Офелија, смрт. Офелија, некоја некаде.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s