Смртта ги има моите очи.

Смртта во моите очи ќе убиеше многу луѓе.

Смртта во моите очи ме уби мене.
Дел од себе погребав на ладниот метал под себе.
Оставив воздишки да лебдат во воздухот,
да треперат под силната светлина
додека градиве ми ги полнеа и празнеа со воздух.
Сонував.
Мртва сонував.
Мртва сонував за поубави места.

Велат смртта доаѓа како светлина.
Мојата го навести своето доаѓање во сон.
Кошмар.
Крај.
Неколку недели претходно.

Ја чувствуваш толку силно во грлото,
толку силно во стомакот.
згрчени мускули…
Исчекување…

Тик так.
Тик так.
Тик так.

Седиш и ги гледаш своите блиски,
своите колеги,
своите драги лугиња
кои ниту насетуваат,
ниту претпоставуваат што следи…

Сам/а си и кога се раѓаш.
Сам/а си и кога умираш.
Сам/а си и кога знаеш за сопствената смрт.
Сам/а.

Осаменост.
Во свет со луѓе, самица.

Сите тука.
Стутулени во мисли
стутулени во срце си ги носиш.
А ти бледнеат.

Смртта ги имаше моите очи.
Во секој поглед во огледалото си ги одбројував деновите…
А толку минато ти се собира во неколку дена пред смртта
што не си сигурен дали дошле по последен опрост,
или да ги довршат своите недовршени нешта….

Испив неколку кафиња за збогум.
Посакав убав викенд за збогум.
Посакав лека ноќ за збогум.
Посакав да е здрава и жива и најубава… за збогум.

Збогум се кажува на толку многу начини.
Никој да не примети,
никој да не забележи.

Кога чекориш кон сопствената смрт
и чекорите се некако полетни
кога чекориш за последен пат.
Се` се случува толку брзо,
толку несвесно,
толку…

Просторно и временски неопдределено…

Смрт.
И живот.

Очиве повторно гледаат.

Photo by Daria Endersen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s