Онаму каде никој не ти го знае името

Доаѓаме безимени,

заминуваме безимени

од овие градски ѕидини…

Оставаме душа и тело

на нечија земја,

а ѕидовите неми за сите наши спомени…

Така се патува

онаму каде никој не ти го знае името…

Имаш полно срце спомени,

а чудна осаменост во душата…

Мирисаш туѓ воздух,

а сонуваш како е дома…

И дома истите прашања натежнуваат,

како е онаму каде никој не ти го знае името…

Осамено, ќе ти речам…

Луѓето едвај го говорат твојот јазик

со исто писмо пишувате…

Само музиката,

насмевките,

сонцето,

дождот,

месечината

и сонот

го имаат истото значење како и дома…

Луѓе сме.

Од земја никнати,

во земја претопени,

со неколку години разлика…

Разлика во спомените кои ќе ги понесеме

и кои ѕидовите ќе ги запаметат за нас…

Доаѓаме безимени,

заминуваме безимени

од овие градски ѕидини…

Со љубов,

на една Матилда и еден патник…

One thought on “Онаму каде никој не ти го знае името

  1. Pingback: Дојран(а) | Огледало на една душа - Mirror of a soul

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s