За луѓето. И песните со посвета.

Песната со посвета е чувство. Момент. Здив, проток на воздух низ ноздрите, до крвните садови низ срцето преточени во мисли, убавини, спомени и повторно чувства… Почетокот почнува со крајот. Крајот е круг кој се врти околу себе.

Луѓето опеани во песните живеат вечно. Вечноста треба да се мери со единица мерка посветена песна. Тоа останува. После нас. После мене. После тебе… После мигот. После времето. И повторно тоа е само дел од вечноста и вечноста од времето.

Песните со посвета не треба да ги плашат оние на кои им се посветени… Иако најчесто доживувањето на истите е проследено со нелагодност…Па луѓе мои, тоа е само миг кој трае вечно за оној кој ја напишал…И можеби сеќавање со ограничено времетраење за оној кој ја прочитал…

Песните со посвета, луѓето на кои им се посветени ги доживуваат како оков, како стега, како долгување…

А за поетот, тоа е слобода.

Тоа е љубов.

Тоа е душедарување.

Песната со посвета е се` што ќе посакаш… Може да биде горчлива, сонлива, прекрасна, остра…

Песната со посвета е чувство. Момент. Здив.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s