Знаев

Знаев дека нема да бидеме засекогаш заедно. Уште од самиот почеток знаев дека ќе бидеш еден мал дел од мојот живот. Така те одбрав, така ме одбра. Некогаш одбираме луѓе и луѓето не одбираат нас.
Сите нешта имаат свој почеток и крај. Некои наликуваат на пекол, некои на рај.

Но, битна е суштината, она помеѓу првото здраво и последното збогум. Тука. Тука некаде помеѓу се создаваат спомените, се живее животот, се љуби.
Се љуби и по последното збогум.

Сите форми на љубов еволуираат. Сѐ тече и сѐ се менува. Ние се менуваме. Растеме.
Растеме со ситуациите и препреките што ни се испреплетуваат со секојдневието и можностите. Растеме, затоа што учиме да се поделиме и споделиме со личноста до нас. Споделуваме дел од себе, се оформуваме според обликот на другиот, се трансформираме, постојано, одново прилагодувајќи се на новите услови… Еволуираме.
Но, не секогаш иако чувствата ни тргнале заедно во еден правец, ќе завршат во иста крајна точка. Би било прекрасно и преубаво преубаво кога сите коцки и мозаици на светот би се споиле до своето последно делче… Но, сите часовници не отчукуваат полноќ истовремено…
Некогаш крајот е неизбежен, за доброто на двете страни… Некогаш ги надраснуваме ситуациите и сме го обрале дрвото на љубовта многу побрзо од очекуваното, некогаш многу подоцна… Некогаш некој од нас мора да замине, за да се пронајде себе си… И да се врати во подобро издание на себе си или да усреќи друга личност, биднувајќи подобра верзија на себе благодарение на искуството со нас…
Искуство. Дозволи си да ти се случи. Ако ти се случи и ти е допадне, продилжи прави го тоа. Ако ти се случи и тоа не е твојата шолја чај, напиј се вотка. Не жали за тоа што се случило, туку за тоа дека сте постоеле заедно под едно небо, под едни ѕвезди, под едно ќебе љубов.
Знаев дека нема да бидеме засекогаш заедно. Така те одбрав, така ме одбра. Ама сакав да ме доживееш во најубаво светло до тогаш, до она ниво на кое ме запозна, затоа што тоа беше моето најдобро во моментот. Сакав да те допрам, онака совршено несовршенство, кршливо и цврсто истовремено, зашто знаев дека во тој момент она што ќе ми го подариш…ако ми го дадеш искрено и отворено со целото срце, за мене ќе биде најубавото и најдоброто од тебе во моментот. Токму она што ми треба. Ти. Оној мал дел од мојот живот, искуството помеѓу првото здраво кажано со страст и посакување и последното збогум, кажано со љубов…
Зашто сѐ додека постои страст меѓу нас, никогаш не ќе можеме да бидеме пријатели…
Некои огнови тлеат и се распламтуваат преку оставањето простор сите форми на љубов да еволуираат во својот природен тек…
Затоа не заминувајте од инат, од страв, од бес и неможност… Не повредувајте се себе си и другиот покрај вас… Кажаните зборови се тешки пранги за носење, но свесноста за степенот на вашиот однос со партнерот и љубовта што ја делите и споделувате меѓу себе е нешто што можете да си го подарите себе…
И да не успеете, барем ќе знаете дека сте пробале.
И тоа е сосема доволно.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s