Чаир маало

Ќе прелета слика од некого со семејство, со љубов, на море, на плажа, на сцена, на штици што живот значат… И ќе се сетам… Ќе се сетам кога Ивана го сакаше Бубе, а јас бев заљубена во Влатче до уши… И ќе се сетам дека игравме монопол со часови и часови, пред да дојде време за искачање… Едноставна прошетка од едно маало до друго, од една улица до друга… Некогаш ќе ми текне и на времето кога со Марија игравме со барбики, ни велеа големи сте…а ние те во еден двор, те во друг седевме и им шиевме облеки, им правевме модели од ќебето со црвени и бели квадрати, сечевме како да никој нема да не скара за бељата што сме ја направиле… Додека мама пиеше кафе со мајка ѝ и баба ѝ на Енеса, ние или рипавме на оптегнатиот ластик во двор или му брцавме инекции на креветот, зашто некој од нас уште одамна знаеше што сака во животот… Се присетувам и на Ико, Бојан, Бошко, Нено (Ненад), Баде, Ице, другиот Бубе, Ѕвонко, Даре (Darko), Љубиша, другиот Бојан, Ивица мојата симпатија од 3-то до 7-мо одделение… Тие со кои секојдневно игравме брканица на рушевините од старото забавиште… Роденден со 40 луѓе и од маало и од клас…Соња (Sonja), Александра, Боцка (Bojana), Ана на Ецо, Пепи… Први љубови и први стравувања…Велеа војна е, ќе биде опасно да се шета, па се скришум се измолкнувавме од дома на половина час… Маја (Maja) и Саше, Тонка (Tonka) и Џас (Jasmina), Дрпље (Haris), Хамзиќ (Haris), Едо (Edo), Никола (ми дојде на гости и закачи сипаници)… Школски… На први бакнежи, први срамови, први „ќе те чекам во ходникот кај првачињата“ моменти….
Се сеќавам дека уште тогаш немав ни срам, ни перде па на Митко САФ му се ставивме со Кики (Kristina) пред врата, само да го види… И ни се потпиша на постери и бевме среќни деца, раскажувајќи секојдневно дали сабајлето поминал или не по улицата… Тајла, Џени, Лега, Омеровиќ, Роби (Robert), Ели (Elena), Чуле (Jasmin), Мире (Mirjana)… Луѓе кои сеуште потсеќаат на детство… И тука негде дојде крајот… Дојде крајот на основното… Беше лето, јули, почеток на август… Групно испраќање во маалото на Ѓоше, кај Маре (Маре)позади зграда… Тежина, зашто не знаеш што те чека… И не знаеш каде ќе почнеш од почеток, само знаеш дека сите овие спомени и овие луѓе ќе значат недостиг… И ќе ти текне… Ќе се сетиш на сите брканици, народни, тениси, фудбали, колички и џамлии што си ги изгубил во прашините на заборавот… И знаеш дека некои од овие луѓе сеуште постојат и ќе бидат дел од тебе и спомените, засекогаш…од Чаир маало, околу Цветан Димов основното…

… Убаво беше да се има детство и да се делат спомени со вас…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s