Ладнокрвно убив човек

Ладнокрвно убив човек,

без размислување,

без последици,

без око да ми трепне.

Ладнокрвно убив човек и заминав од местото на злосторот,

зашто тука повеќе немаше ништо останато,

никакво сеќавање,

ниедна насмевка

само море од солзи и одамна удавени срца.

Ладнокрвно убив човек

во обид за последен здив,

за последен миг живот…

Ладнокрвно убив човек,

без размислување,

без последици,

без око да ми трепне.

Ладнокрвно убив човек и си простив.

Ладнокрвно си простив за сопствената смрт.

 

Photo by: Daria Endersen

6cc22c9a455ca11f9126e339cb55947e

Advertisements

Дојран(а)

Дојран, како и повеќето наши градови со езера, годиништа ги немав посетено… Човек ќе рече, живот, обврски. Ама тој живот и тие обврски нè носат далеку од сите оние убавини на кои забораваме живеејќи секојдневно…

Со Дојран не ме поврзуваа некои спомени, сем сеќавањата на врелиот воздух и ужасно многуте комарци…

* * *

Велат 2016 е престапна година, а јас ќе ја наречам уникатна… За доживување, за живеење, за дишење, за создавање, за биднување, за истражување, за себеспознавање… И за сè она што сте немале храброст да го направите изминатите години… Затоа што животот е патешествие, а случајности не постојат…

Така не случајно, оваа година имам спомен на Дојран за цел живот… За цело едно постоење, за цело едно ново дишење и создавање љубов…

Од сите неслучајни средби, од сите неслучајни луѓе на светов и веков, Ние, тука… Склоп на луѓе со години искуство и години живот во искуството…

* * *

И се качивме низ брдо нагоре, а чиниш само куќарче обвиено со зеленило. И искачивме скалила, чиниш дворец ти се отвара пред очи, скриено богатство, а богатство не се градби… Богатство се луѓе што изградиле светови…

И се појави една светло сончева, ќе ја наречам госпоѓа, од почит кон годините и животот во очите… И ми изгледаше познато, како некаде да сум го видела тој жар, ама не се сеќавав доволно… А и како би се сеќавала кога во годината кога јас сум се родила таа имала точно 60 години. Повеќе од половина век живот.

Името ѝ е Добрила Чабриќ.

Жена која треба да ја доживееш во сите нејзини воздивнувања, зашто со зборови не се опишува.

* * *

И ништо не знаев за неа, сем дека е позната глумица во Македонскиот Народен Театар, дека има преубав глас и дека е толку нестрплива пеперутка, што само можеме да и позавидиме на разиграноста.

Шок.

Оваа разиграна пеперутка во моментов има 89 години.

Да, таа за мене ќе биде пеперутка.

Омилена.

* * *

А пеперутките не би биле толку најпрекрасни, ако сами не летаат. Имаат раскошни крила и широк распон да допрат онаму каде што никој не допира.

* * *

Секој се врати на обврските заради кои бевме дојдени да ги исполниме. Како јато мравки се собравме, се сплотивме, се подаривме на сцена, некој со повеќе, некој со помалку трема, некој случајно не случајно се најде покрај патот да сподели живот што згаснал, зашто тоа е сè што ќе остане по нас… Луѓе што ќе се сеќаваат, ќе нè споменуват повремено, низ песни, низ мисли, низ универзуми… А ќе им дишеме во душата…

* * *

Седум генерации историја.

Вечерва под ова небо… За тебе убавино… прошепотев…

Под ова небо, како и сите други неба… За тебе. Монодрама.

Прашања кои најчесто си ги премолчуваме себеси, онаму каде никој не ти го знае името, со љубов, на една Матилда и еден патник.

* * *

Распарчување.

И подадени раце за поздрав, за почит, за признание…

А само неполни 29 години.

Сè уште осмица за вечност, за бесконечност…

* * *

А по секое кршење, најубаво се танцува на музика. Срце да си зацелиш, душа да си залепиш, парче по парче, стакло… а гледаш во очите на 89 годишна старица. И ќе ја видиш сета љубов и болка, додека ѝ ја пеат „Ах каде е мојто либе“!!

 

Животот нѐ разнесува како прашинки…

* * *

И си седнавме во ладовината, со комарците, трите кученца и мачорот, се распославме како штотуку пристигнати од пат… Чиниш, од пат далечен доаѓаме, секој својот куфер тежина…

Денот. Чуден и убав. И сонце и дожд. И љубов. Чекоревме под виножито на пристигнување.

 * * *

И се распославме сите со своите чаршафи. Исполегнавме души под ѕвездено небо. Интима и цела вселена. Расприкажувања. Искуства. Сите со поезија во раце, ретко кој по професија. Но, најверојатно сите чувствуваме исто, па создаваме интензитет. Дразнење. Емоции. Од секојдневие, искуствено, почувствувано.

 

* * *

Рече: „Зовите ме Доби. А ја сад идем да се мало повучем у своју собу, са своје кучкице и све ово што сте ми доњели…“. И на изглед имаш слика од дете, кое со радост во очите здогледува езеро, да се нурне, длабоко, да исплива под површината…

Ги прегрна сите наши хартиени постоења и изчезна…

* * *

Зуевме длабоко во ноќта.

* * *

Утрински посвети, љубов и дишење…Така осамна новото утро…

Со кафенце во двор, со насмевки и воздивки за тоа колку недостигаат вакви бегства од градот…

Со зборови за зборови, со сеќавања за пишани сеќавања… За Ајде, за Утре, за Прерано доцна

„Дете, па ти ово требаш да испечатиш. Предобро је.“

* * *

Најверојатно, кога ќе воодушевиш 89 годишна жена, со актерска кариера, со милиони страници прочитани зад себе, со живот, со искуство… Најверојатно, ама само најверојатно…правиш нешто исправно за светот…со своето дишење…

* * *

И таква сум. Исчезнувам меѓу луѓе. Си ја сакам самоста. И исчезнав, зашто мразам разделби. Мразам заминувања. А требаше да се вратам онаму од каде што тргнав.

* * *

Ја прегрнав, гушнав и ѝ реков: Доби, ми беше чест што те сретнав… Ми беше чест што те запознав… Вообичаено, додека нешто доживувам, додека нешто се случува, не зборам премногу… Молчелива сум, но ќе се вратам, ќе дојдам и сè ќе ти раскажам…

* * *

„Узми“ – рече – „за по пат. Ова се пољупчиња од Доби“.

Бац, бац, бац, оддекнуваше во просторот, додека ми ја полнеше ташната со ментол бонбончиња.

Ментолчиња кои ме поврзуваат со едни други убави сеќавања.

* * *

Две жени ми подарија ментолчиња, споменчиња.

Јас ментол бонбони не сакам, но секаде си ги носам со себе, затоа што нив две ги сакам.

* * *

Ќе се вратам. Многу набрзо.

 cmm0zfuxyaaj4bw

Монодрама

Прашања кои најчесто си ги премолчуваме себеси.

 

Среќна ли си?
Среќна сум,
денот ми е убав,
така некако се разбудив утрово…

Среќна ли си за себе?
Добро ми е.
Некогаш беше многу подобро,
ама помина…

Среќна ли си?
Еднаш имав сонце за сите светови.
И држев дланка во дланкиве.

Среќна ли си?
Птиците црцорат надвор,
зарем не ги слушаш?

Среќна ли си?
Гледај,
и црешата расцутела.
Вдишувам длабоко
и покрај тоа што поленот
градиве ќе ми ги распара…

Среќна ли си?

Среќна ли си?
Дете сум.
Зарем децата не се секогаш среќни?

Среќна ли си?
Научив.

Среќна ли си?
Научив да живеам во општество
што ме учеше што е нормално,
не тоа што чувствуваш…

Среќна ли си?
Среќни се луѓето што ми значат,
среќна сум за нив…

А за себе?

Photo by: Daria Endersen

Nowena

image

Ајде

Ајде да седнеме на маса

и да си ги раскажеме сите болки

и животни порази.

Сите љубења

и недољубувања,

сите разочарувања

и нечиви заминувања.

Ајде да седнеме на маса

очи во очи втренчени погледи

и за секој животен неуспех

за секое скршено срце

за секоја сроната солза

ти на мене, за моите

јас на тебе, за твоите,

ќе си резбаме по една рецка на грбот

Зашто сите ножеви и убиства

најлесно се зариваат од зади,

додека другиот не гледа,

додека другиот не се брани,

додека другиот наивно верува во тој позади него,

додека живее во надеж,

а му истекуваат последните секунди живот!

Ајде!

Ајде да бидеме сурово реални кон себе!

Јас кон тебе,

Ти кон мене,

па раскажувајќи ќе стигнеме еден до друг…

Една од приказните е и нашата, заедничка…

Каква – таква,

прекрасна,

ние во неа,

таа во нас!

И ќе ти го свртам грбов,

изрезбај ми ја последната рецка,

така подлабоко,

додека јас наивно сеуште верувам во тебе,

живеејќи во надеж,

додека ми истекуваат последните секунди живот!

 

love

Photo by: Daria Endersen

 

 

Живот базиран на искуства

 

 

Живот базиран на искуства.

~~~

Напишав: „За сите откриени и неоткриени тајни…“ – или барем мислам дека така напишав…

Можеби требаше да напишам „За сите познати и непознати искуства“…

Така ќе беше поприкладно, иако сите си носиме тајни…

Некому добро познати, некому допрва непишани лекции…

~~~

Не жалам за ништо што изгубив до сега, зашто на тој начин немаше да те имам тебе во животов…

~~~

Меурчиња среќа.

Се распрснуваат во дел од секундата кога ќе ја отвориме вратата кон светот, но соединувајќи се со воздухот ги дишеме и по нивното постоење…

Среќна сум што ни се случуваат.

~~~

Пред година и 365 дена подоцна, било кој ден можев да престанам да дишам…

И никогаш да не ми се случиш…

А, ќе зажалев доколку не ти ја видев насмевката и очите…

Свет во овој голем свет…

Процепи…

Како сонце од други универзуми…

Како свет во овој мал свет…

Како парче душа и молк,

додека очите ти се смешкаат и сјаат…

И ти…

За идни сеќавања…

~~~

Живот базиран на искуства…

~~~

Кои ќе бевме ние, да не бевме сега и тука.

Со сите наши минати искуства.

Со сето она што не прави нас, со сите срцебиења и треперења под прсти…

~~~

Ќе биде добро…

Ќе биде многу подобро…

Така вели сонцево…

cbk7h9pvaaajo2n

На сончевата страна од универзумот

Те (про)најдов во ноти…
Во музика од паралелен универзум…
Недопрено…
А толку блиску во душата,
како срце…
Како срце што е сраснато за гради…
Па чукаш,
те чувам,
вдишувам…
Светови допирам
со врвови од прсти,
чиниш јаве се…
А судбина како што дели
така спојува…
Неслучајно испишани истории
во некој живот пред овој,
во некој живот пред животи…
На сончевата страна од универзумот,
меѓу сонца,
сончев…

 

across-the-universe

За луѓето. И песните со посвета.

Песната со посвета е чувство. Момент. Здив, проток на воздух низ ноздрите, до крвните садови низ срцето преточени во мисли, убавини, спомени и повторно чувства… Почетокот почнува со крајот. Крајот е круг кој се врти околу себе.

Луѓето опеани во песните живеат вечно. Вечноста треба да се мери со единица мерка посветена песна. Тоа останува. После нас. После мене. После тебе… После мигот. После времето. И повторно тоа е само дел од вечноста и вечноста од времето.

Песните со посвета не треба да ги плашат оние на кои им се посветени… Иако најчесто доживувањето на истите е проследено со нелагодност…Па луѓе мои, тоа е само миг кој трае вечно за оној кој ја напишал…И можеби сеќавање со ограничено времетраење за оној кој ја прочитал…

Песните со посвета, луѓето на кои им се посветени ги доживуваат како оков, како стега, како долгување…

А за поетот, тоа е слобода.

Тоа е љубов.

Тоа е душедарување.

Песната со посвета е се` што ќе посакаш… Може да биде горчлива, сонлива, прекрасна, остра…

Песната со посвета е чувство. Момент. Здив.

Онаму каде никој не ти го знае името

Доаѓаме безимени,

заминуваме безимени

од овие градски ѕидини…

Оставаме душа и тело

на нечија земја,

а ѕидовите неми за сите наши спомени…

Така се патува

онаму каде никој не ти го знае името…

Имаш полно срце спомени,

а чудна осаменост во душата…

Мирисаш туѓ воздух,

а сонуваш како е дома…

И дома истите прашања натежнуваат,

како е онаму каде никој не ти го знае името…

Осамено, ќе ти речам…

Луѓето едвај го говорат твојот јазик

со исто писмо пишувате…

Само музиката,

насмевките,

сонцето,

дождот,

месечината

и сонот

го имаат истото значење како и дома…

Луѓе сме.

Од земја никнати,

во земја претопени,

со неколку години разлика…

Разлика во спомените кои ќе ги понесеме

и кои ѕидовите ќе ги запаметат за нас…

Доаѓаме безимени,

заминуваме безимени

од овие градски ѕидини…

Со љубов,

на една Матилда и еден патник…

Ничие дете

Јас сум ничие дете,

ниту од мајка доено,

ниту од татко гледано,

ниту среќа,

ниту тага.

Само болка во гради,

наместо вкус на мајчино млеко…

Јас сум ничие дете,

од земјени корења никнато,

како кокиче сред зима,

борбено,

со глава подадено,

со ѕвезда водилка на чело,

јас сум ничие дете.

Ничие дете на ничија земја,

никулец на нова надеж,

гледај ме и крсти се во мене

дека ќе донесам подобро време…

А јас за подобро и полошо време не знам.

Јас сум ничие дете,

никому не припаѓам,

од земја никнато…

в земја ќе се вратам.

 

 

Смртта ги има моите очи.

Смртта во моите очи ќе убиеше многу луѓе.

Смртта во моите очи ме уби мене.
Дел од себе погребав на ладниот метал под себе.
Оставив воздишки да лебдат во воздухот,
да треперат под силната светлина
додека градиве ми ги полнеа и празнеа со воздух.
Сонував.
Мртва сонував.
Мртва сонував за поубави места.

Велат смртта доаѓа како светлина.
Мојата го навести своето доаѓање во сон.
Кошмар.
Крај.
Неколку недели претходно.

Ја чувствуваш толку силно во грлото,
толку силно во стомакот.
згрчени мускули…
Исчекување…

Тик так.
Тик так.
Тик так.

Седиш и ги гледаш своите блиски,
своите колеги,
своите драги лугиња
кои ниту насетуваат,
ниту претпоставуваат што следи…

Сам/а си и кога се раѓаш.
Сам/а си и кога умираш.
Сам/а си и кога знаеш за сопствената смрт.
Сам/а.

Осаменост.
Во свет со луѓе, самица.

Сите тука.
Стутулени во мисли
стутулени во срце си ги носиш.
А ти бледнеат.

Смртта ги имаше моите очи.
Во секој поглед во огледалото си ги одбројував деновите…
А толку минато ти се собира во неколку дена пред смртта
што не си сигурен дали дошле по последен опрост,
или да ги довршат своите недовршени нешта….

Испив неколку кафиња за збогум.
Посакав убав викенд за збогум.
Посакав лека ноќ за збогум.
Посакав да е здрава и жива и најубава… за збогум.

Збогум се кажува на толку многу начини.
Никој да не примети,
никој да не забележи.

Кога чекориш кон сопствената смрт
и чекорите се некако полетни
кога чекориш за последен пат.
Се` се случува толку брзо,
толку несвесно,
толку…

Просторно и временски неопдределено…

Смрт.
И живот.

Очиве повторно гледаат.

Photo by Daria Endersen